سه شنبه 6 آذر1386 ساعت 16:56
همیشه آدما به آرزوهای بزرگشون نمی رسند شاید در مورد من فقط درست باشه.دوست داشتم دنیا یه روز مال من باشه اونوقت همه آرزوها را برآورده می کردم.داشتن زندگی خوب و روحی آروم حق همه است ولی خیلی ها بی نصیب می مونند .شاید اگر پنج سال دیگه بگذره و من این نوشته ام را بخونم به خودم بخندم ولی با ارزش ترین چیز زندگیم را از دست دادم و شاید معجزه بتونه مرحمی بر زخم دلم باشه.
شما بهترین دوستام هستید ببخشید که زیاد نمیام ولی تقریبا هر شب به وبم سر می زنم و نظراتتون را می خونم ولی خوب بعضی مواقع نمی تونم بیام و باهاتون توی وب خودتون حرف بزنم.
تصمیم گرفتم درس بخونم تا شاید فکرم را کمی منحرف کنم ولی خوب اراده میخواد و کمک خدای خوبم
برام دعا کنید.این شعر و عکس را تقدیم تنها عشق زندگی و همه دوستای خوبم می کنم.

تورا به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای خاطر عطرنان تر
و قطره ای که آب می شود
و برای خاطر نخستین گلها
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای تمام کسانی که دوست ندارم دوست می دارم

